پایگاه مقاومت بسیج حضرت ولی عصر (عج)
 
دوشنبه 30 مهر 1397 -

رای به سایت :
10
محبوب
صفحه نخست ›› دین و اندیشه ›› حوزه 163 ابو حمزه ثمالی ›› پایگاه مقاومت بسیج حضرت ولی عصر (عج)
0
محبوب  
رای به خبر :
تفسیر آیات ۱-۳ سوره اعراف
تفسیر آیات ۱-۳ سوره اعراف

هر که این سوره را در هر ماه یک بار قرائت نماید، در روز قیامت از جمله کسانی است که هیچ خوف و ترسی و هیچ حزن و اندوهی ندارد.
calendar
تاریخ : 1397/03/15 - 14:51

به گزارش قسم از پایگاه مقاومت بسیج حضرت ولی عصر (عج)  حوزه 163 ابو حمزه ثمالی  ناحیه مقاومت بسیج الغدیر،

اعراف، و نام دیگرش «المص» هفتمین سوره قرآن است که مکی و دارای 206 آیه است در فضیلت این سوره مبارکه از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم روایت شده است: هر کس سوره «اعراف» را قرائت کند خداوند بین او و ابلیس پرده ای بیفکند تا از شر ابلیس در امان بماند، او در زمره کسانی است که حضرت آدم علیه السلام در بهشت او را زیارت می کند و در بهشت به تعداد همه یهودیان و مسیحیان به او درجات داده خواهد شد.
امام صادق علیه السلام فرموده است: هر که این سوره را در هر ماه یک بار قرائت نماید، در روز قیامت از جمله کسانی است که هیچ خوف و ترسی و هیچ حزن و اندوهی ندارد و هر کس در روزهای جمعه این سوره را بخواند، در زمره کسانی است که خداوند از آنها حسابرسی نمی کند، بدانید در آن آیات محکمی است؛ پس آن را فرو نگذارید، زیرا آنها در روز قیامت به سود قاریان خود شهادت می دهند.»
در روایتی دیگر از ایشان رسیده است: «قرائت کننده سوره اعراف در روز قیامت از کسانی است که ایمن هستند»


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
المص ﴿۱﴾
الف لام میم صاد (۱)
کِتَابٌ أُنْزِلَ إِلَیْکَ فَلَا یَکُنْ فِی صَدْرِکَ حَرَجٌ مِنْهُ لِتُنْذِرَ بِهِ وَذِکْرَى لِلْمُؤْمِنِینَ ﴿۲﴾
کتابى است که به سوى تو فرو فرستاده شده است پس نباید در سینه تو از ناحیه آن تنگى باشد تا به وسیله آن هشدار دهى و براى مؤمنان پندى باشد (۲)
اتَّبِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ وَلَا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِیَاءَ قَلِیلًا مَا تَذَکَّرُونَ ﴿۳﴾
آنچه را از جانب پروردگارتان به سوى شما فرو فرستاده شده است پیروى کنید و جز او از معبودان [دیگر] پیروى مکنید چه اندک پند مى‏ گیرید (۳)

تفسیر :
در آغاز این سوره بار دیگر به حروف مقطعه برخورد مى کنیم که در اینجا چهار حرف الف ، لام ، میم و صاد است .
در مورد تفسیر این حروف ، در آغاز سوره البقره و همچنین آل عمران بحثهاى مشروحى داشتیم ، در اینجا به یکى دیگر از تفسیرهائى که در این زمینه جلب توجه مى کند براى تکمیل بحث اشاره مى کنیم و آن اینکه : ممکن است یکى از اهداف این حروف ، جلب توجه شنوندگان ، و دعوت آنها به سکوت و استماع بوده باشد، زیرا ذکر این حروف در آغاز سخن ، مطلب عجیب و نوظهورى در نظر عرب بود، و حس کنجکاوى او را برمى انگیخت ، و در نتیجه به دنباله آن نیز گوش فرا مى داد و اتفاقا غالب سوره هائى که با حروف مقطعه شروع مى شود سوره هائى است که در مکه نازل شده است و مى دانیم در آنجا مسلمانان در اقلیت بودند و دشمنان لجوج و سرسخت ، حتى حاضر نبودند، به سخنان پیامبر (صلى اللّه علیه و آله و سلّم ) گوش فرا دهند - سهل است - گاهى آنچنان سر و صدا و غوغا به راه مى انداختند، که صداى پیامبر (صلى اللّه علیه و آله و سلّم ) در میان آنها گم مى شد، که در بعضى از آیات قرآن مانند آیه 26 سوره فصلت ) اشاره به این مطلب شده است .
و نیز در بعضى از روایات که از طرق اهلبیت (علیهم الاسلام ) آمده مى خوانیم که این حروف رموز و اشاراتى است به نامهاى خداوند، مثلا المص در سوره مورد بحث اشاره به انا الله المقتدر الصادق مى باشد. یعنى من خداوند تواناى راستگو هستم و به این ترتیب هر یک از حروف چهارگانه شکل اختصارى یکى از نامهاى خدا است .
موضوع جانشین ساختن اشکال اختصارى به جاى اشکال مفصل کلمات از قدیم رائج بوده ، اگر چه در عصر و زمان ما به صورت بسیار گسترده ترى مورد بهره بردارى قرار گرفته است و بسیارى از عبارات طولانى و اسامى مؤ سسات یا انجمنها را در یک کلمه کوتاه خلاصه مى کنند.
ذکر این نکته نیز لازم است که این تفسیرهاى مختلف براى حروف مقطعه هیچگونه منافاتى با یکدیگر ندارند، و ممکن است در آن واحد تمام این تفسیرها به عنوان بطون مختلف قرآن ، اراده شود.
در آیه بعد، مى فرماید: این کتابى است که بر تو نازل شده است ، و نباید از ناحیه آن هیچگونه نگرانى و ناراحتى به خود راه دهى (کتاب انزل الیک فلا یکن فى صدرک حرج منه ).
حرج در لغت به معنى گرفتگى ، تنگى و هر گونه ناراحتى است ، و در اصل به معنى مرکز اجتماع درختان در هم پیچیده است ، سپس ‍ توسعه یافته و به هر نوع گرفتگى و ضیق اطلاق شده است .
جمله فوق به پیامبر (صلى اللّه علیه و آله و سلّم ) دلدارى مى دهد، که چون این آیات از ناحیه خدا است ، نباید هیچگونه نگرانى به خود راه دهد، نه نگرانى از ناحیه بار سنگین رسالتى که بر دوش گرفته ، و نه نگرانى از جهت عکس العملى که دشمنان لجوج و سرسخت در برابر آن نشان خواهند داد، و نه نگرانى از ناحیه نتیجه و برداشتى که از تبلیغ این رسالت انتظار مى رود.
با توجه به اینکه سوره از سوره هاى مکى است ، مشکلاتى که پیامبر (صلى اللّه علیه و آله و سلّم ) بر سر راه داشت کاملا قابل درک است ، گر چه ما امروز به زحمت مى توانیم تمام جزئیات زندگانى پیامبر و یارانش را در محیط مکه و در آغاز اسلام در فکر خود مجسم سازیم ، ولى با در نظر گرفتن این حقیقت که او مى بایست یک جهش انقلابى در تمام زمینه ها در آن محیط فوق العاده عقب افتاده آنهم در مدتى کوتاه به وجود آورد، ابعاد مشکلاتى را که در پیش داشت ، مى توان اجمالا درک کرد.
بنابراین جاى این دارد که خداوند به او دلدارى دهد که نگران نباشد و به نتیجه کار خود کاملا امیدوار باشد.
و در جمله بعد اضافه مى کند که هدف از نزول این کتاب انذار و بیم دادن مردم از عواقب شوم افکار و اعمالشان است و همچنین تذکر و یادآورى براى مؤ منان راستین (لتنذر به و ذکرى للمؤ منین ).

و اینکه مى بینیم در این جمله انذار به عنوان یک فرمان عمومى آمده و تذکر به مؤ منان تخصیص داده شده است ، به خاطر این است که دعوت به سوى حق و مبارزه با انحرافات باید به صورت همگانى انجام گیرد، ولى پیدا است که تنها ایمان آورندگان ، از این دعوت سود مى برند، همانها که زمینه هاى مستعد و آماده براى پذیرش حق دارند، و آنها که لجاج را از خود دور ساخته و در برابر حقایق تسلیمند، عین این تعبیر نیز در آغاز سوره البقره گذشت آنجا که مى فرماید: ذلک الکتاب لا ریب فیه هدى للمتقین : این کتاب تردیدى در آن نیست و مایه هدایت پرهیزگاران است (براى توضیح بیشتر به جلد اول تفسیر نمونه صفحه 39 مراجعه فرمائید). سپس روى سخن را به عموم مردم کرده و مى گوید: از آنچه از طرف پروردگارتان بر شما نازل شده است ، پیروى کنید (اتبعوا ما انزل الیکم من ربکم ) و به این ترتیب ، سخن از پیامبر (صلى اللّه علیه و آله و سلّم ) و ماموریت و رسالت او شروع مى شود و به وظیفه مردم منتهى مى گردد.
و براى تاکید اضافه مى کند: از فرمان غیر خداوند پیروى نکنید و از انتخاب ولى و سرپرستى جز او خوددارى نمائید (و لا تتبعوا من دونه اولیاء).
اما چون آنها که به تمام معنى در برابر حق تسلیمند و از تذکرات ، متذکرمى گردند کمند، در پایان آیه مى گوید: کمتر متذکر مى شوید (قلیلا ما تذکرون ).
از این آیه ضمنا استفاده مى شود که انسان بر سر دو راهى است ، یا پذیرش ولایت و رهبرى خداوند، و یا داخل شدن در (ولایت ) دیگران ، اگر مسیر اول را قبول کند، (ولى ) او تنها خدا است ، اما اگر تحت ولایت دیگران قرار گیرد، هر روز باید بار کسى را بر دوش ‍ گیرد و ارباب تازهاى انتخاب کند، کلمه اولیاء که جمع ولى است اشاره به همین معنى است .


انتهای پیام /
کدخبرنگار: 19717
رضا شیرزاد






مطالب مرتبط